De repente mi corazón empezó a acelerarse, así, sin más, sin razón alguna ya que aún había unos cuantos antes que yo. Entonces pensé, y si intentas luchar contra él y su dichosa voluntad de acelerarse, intenta calmarte solo concentrándote en ello.
Cerré los ojos, sin importarme lo que pudieran pensar los demás, y empecé a imaginar cada vena, cada arteria con sus glóbulos rojos i blancos arriba y abajo, imaginé cada movimento de éstos hasta llegar a la fuente, un recinto gigante y voluminoso repleto de músculo y fuerza. Traté de comunicarme con él, de hacerle entender que no tenía por que ir tan rápido, me concentré con todas mis fuerzas en relentizar sus movimientos...
...fué inútil, pero nunca me había sentido tan vivo.
4 comentaris:
jo alucino cada cop que escrius... ho escrius tu tot això!:)
sí que ho escric jo sí! :)
algunes vegades basant-me en coses que em passen d'altres senzillement són tonteries que em passen pel cap...
no saps pas com sóc de feliç sabent que, encara que només sigui una persona, algu llegeix això de tant en tant...
gràcies! :D
jajajajaj no home no!:) vava ara que vé lestiu penjaras més coses no??:)
lerelele turuturutu
Publica un comentari a l'entrada